رفتم،مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهي به جز گريز برايم نمانده بود

اين عشق آتشين پر از درد بي اميد

در وادي گناه و جنونم كشانده بود

رفتم كه داغ بوسه پر حسرت تو را

با اشكهاي ديده ز لب شستشو دهم

رفتم كه نا تمام بمانم در اين سرود

رفتم كه با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم مگو،مگو كه چرا رفت ننگ بود

عشق من و نياز تو و سوز و ساز ما

از پرده خموشي و ظلمت، چو نورصبح

بيرون فتاده بود به يكباره راز ما

رفتم كه گم شوم چو يكي قطره اشك گرم

در لابه لاي دامن شبرنگ زندگي

رفتم كه در سياهي يك گور بي نشان

فارغ شوم ز كشمكش و جنگ زندگي

من از دو چشم روشن و گريان گريختم

از خنده هاي وحشي طوفان گريختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

مي خواستم برايت شعري بخوانم اما

  حرفي ندارم امشب جز ماجراي رفتن

زخمای رو دلم یکی دو تا نیست

واسه زخم تازه دیگه جایی نیست                                                          

داشتم فراموش می کردم دیگه تو رو

تو رو خدا برو

این دل دیگه مال تو نیست

دنبالش نیا مال تو نیست

از همون راهی که اومدی برگرد

این دل دیگه مال تو نیست

فکر کردی که اگه بری تا کی میشینم پای تو

سخت بود فراموشت ولی کسی اومد به جای تو

یه فرشته که نقابی به چهرش نمی زد

اون اصلا مثل تو نبود زخمی به قلبم نمی زد

عکساتو اتیش زدمو عشقتو کشتم تو دلم

دیگه اجازه نمی دم بازی کنی با این دلم

این دل دیگه نمی خوره این باردیگه گول تو رو

حتی حاضر نیستم بیارم به زبون اسم تو رو

توی جاده، تک و تنها
یه مسافر توی شب ها

کوله بار غم رو دوشش
صد هزار قصه تو گوشش

نمی دونم که کجا بود
نمی دونم که کجا رفت

رو تنش گرد مصیبت
توی مرداب حقیقت

                        زندگی چیست؟خون دل خوردن

فاصله
تو به شفافی شبنم، روی برگها		من مثل برگ زردی که می افته از درختها
تو مثل طراوات گلهای نرگس		روی قلبم من نوشتم بی تو هرگز
بین من و تو فاصله غوغا می کنه		یاد حرفای قشنگت من و رها نمی کنه
تو منو گذاشتی رفتی توی روزگار وحشی		توی کوچه های غربت دنبالم حتی نگشتی
تو مثل ستاره ای که توی شبهای سیاهم		می درخشی و می شی جون پناهم
تو مثل طراوت گلهای پونه		چرا رفتی از برم ای دیوونه
تو مثل یه تیکه ابری توی آسمون آبی		پاک و ساده مثل رویا، مثل خوابی
بگو یکبار آره یکبار بر می گردی		یا هنوزم بی تفاوت یخ سردی
بین من و تو فاصله غوغا می کنه		یاد حرفای قشنگت منو رها نمی کنه
تو منو گذاشتی رفتی توی روزگار وحشی		توی کوچه های غربت دنبالم حتی نگشتی

خدايا تو را احساس بايد كرد      

       هوايت را عاشقانه تنفس بايد كرد

        تو را بايد خواند و با شوق جوشيد

                                             به اميدت ، در التهاب تو كوشيد...

نقطه آغازين سفر جاودانه عشق است و راست گفته اند :

 عشق ، پديده اي واقعي است.

آن را مي توان محفوظ داشت ، پرورش داد، احساس كرد ، از آن چيزي آموخت و به آن تكيه نمود.

 عشق همان جان است .

جاده عشق چيزي است كه آگاهانه آن را انتخاب مي كنيم.

عشق قدرت شفابخشي دارد ، جوهره ي ملكوتي و علوي را آشكار مي سازد، ايمان به زندگي را در فرد تقويت مي كند ، و

موجب هماهنگي همه ي سطوح هستي مي شود.

 حقيقتي آشكار است كه براي دريافت عشق ،

بايد عشق خود را پيشكش كنيم.

اين عمل متقابل ، جريان عشق را زنده نگه مي دارد و بدون آن عشق راكد و بي رونق خواهد ماند.